Sinds een jaar ben ik weer actief bij een toneelvereninging, dat wil zeggen, we vormen met een paar enthousiaste personen een toneelgroep. Een groep waarin de gemiddelde ervarenheid een stukje hoger ligt dan de mijne. Toch doe ik lekker mee en laat ik me graag vertellen op welke manier en hoe ik een rol moet invullen.
Acteren, een hobby waar ik vooral als kind heel veel mee bezig ben geweest en waar ik nu als volwassene met enorm veel plezier weer aan ben begonnen.

Gisteren kwam er een berichtje in onze groepsapp, wie er volgend jaar tijd heeft om weer te beginnen met repeteren. Dit bracht mij even terug in de tijd, waarin ik dacht aan de audities die ik heb moeten doen, de vereningingen waar ik in heb gezeten en de optredens die daaruit voortkwamen.
Veel van de audities kan ik me nog herinneren. Mijn moeder was hier de drijvende kracht, zij las het in de krant en bracht me overal naartoe. Vaak met het idee dat het voor mij een leuke leerschool was, waar ik dan toch soms onverwachts werd aangenomen. Dit met vele uren reis- en wachttijd voor mijn moeder als gevolg. Ik echter, kon mijn geluk niet op, vond het heerlijk om met acteren bezig te zijn.

Heus niet alle audities waren een succes, zo herinnerde ik me er gisteren specifiek eentje waar ik spontaan weer de slappe lach van kreeg.
Ik vertrouwde mijn moeder blind en dus liet ik me naar een volgende auditie brengen, dit keer in Tilburg. Dat ik een voorteken compleet negeerde is me pas achteraf opgevallen. Het zwarte balletpak en roze maillot die ik mee moest brengen (en helemaal niet had), had toch een belletje moeten laten rinkelen.

Aangekomen in Tilburg mocht ik me omkleden om vervolgens naar de zaal te worden gebracht. Hier vond de auditie plaats, in een groep van 8 jonge meisjes die ongeveer 15 jaar waren.
We mochten plaatsnemen aan de barre waar ons werd gevraagd in eerste positie te gaan staan.
De eerste positie was voor mij al een raadsel, maar door naar mijn mede-auditanten te kijken, lukte dit nog net. Wat volgde heeft mij net niet getraumatiseerd, misschien de jury wel. Het werd voor alle partijen snel duidelijk dat ik voor een verkeerde auditie was ingeschreven, dus waarom ik gewoon door bleef gaan snap ik nog altijd niet. Wellicht ijdele hoop op een onontdekt talent?
Na de auditie werd het enkel en voet gewricht getest op souplesse, bij mij werd er direct jammer gezegd. De ‘jammer’ duidde op het hebben van soepele gewrichten, maar het gebrek aan talent.

Na een onvermijdelijke afwijzing (joh), kwam ik terug naar de plek waar mijn moeder op me zat te wachten. Ze vroeg hoe het was gegaan, waarop ik doodleuk zei: “Mam, het was een auditie voor klassiek ballet.”. Haar verbaasde blik zal ik nooit meer vergeten. Waar ze na het eerste moment van verbazing vreselijk in de lach schoot. Voor haar immers ook overduidelijk dat hier mijn talent niet lag. Uiteindelijk hebben we er samen tijdens de reis naar huis nog erg om moeten lachen. Ook de andere keren dat het ter sprake kwam zorgde het eigenlijk instant voor een slappe lach moment.

Ook nu weer is mijn moeder de drijvende kracht dat ik terug ben begonnen met acteren. Toen me gevraagd werd deel te nemen aan het toneelstuk vorig jaar moest ik alleen maar denken aan hoe geweldig ze dit had gevonden. Voor de investering die zij, met zoveel toewijding, in mij heeft gedaan ben ik haar enorm dankbaar.
De kostbare herinneringen zijn een pleister op de wond van gemis. Onze tijd samen was fantastisch en met momenten ronduit hilarisch. Love you mom!